Antoon van Doorn 1932-2026
De Orthense Harmonie heeft afscheid moeten nemen van haar grootste fan.
Elke zondag zat Antoon op zijn vaste plekje bij de trap te genieten.
Eerst van middenorkest Orthissimo, en daarna van het groot orkest.
Dat de harmonie zó gegroeid is en zóveel jeugdleden had, daar was hij apetrots op.
Als je door zijn persoonlijke archief bladert — negen dikke plakboeken — dan begrijp je die trots en betrokkenheid meteen.
Antoon werd in 1945 lid van de harmonie.
De eerste krantenknipsels in zijn archief zijn van 1962.
Daar moet zijn besef zijn gegroeid dat de Orthense Harmonie iets bijzonders is.
In die tijd promoveerde het orkest naar de ere-afdeling.
Een jaar later werd daar zelfs het hoogste aantal punten behaald, op het federatief concours in Liessel.
Antoon vertelde dat dit te danken was aan de enorme inzet van muzikanten en vrijwilligers.
Er werd bijna dagelijks gerepeteerd — zelfs in huiskamers, in kleine groepjes.
Vanaf dat moment heeft hij alles wat met de harmonie te maken had, nauwgezet bijgehouden.
Krantenberichten, programmaboekjes, donateurskaarten, diploma’s, nieuwsbrieven…
Niets ontging hem.
Toen Petra Kasbergen in 2017 voorzitter werd, hoorde een bezoek aan Antoon en zijn archief dan ook bij haar kennismaking.
We waren er zo een hele ochtend zoet mee.
In 1982 moest Antoon, na 38 jaar lidmaatschap, door verdrietige omstandigheden stoppen.
In die jaren had hij maar liefst 21 mensen opgeleid tot hoornist — gewoon bij hem thuis.
Maar stoppen als lid betekende niet stoppen met betrokken zijn.
Hij bleef een trouwe vriend van de Orthense Harmonie.
Zo speelde hij jarenlang nog mee met Stille Nacht.
Tot een jaar of vijf geleden haalde hij twee maanden van tevoren zijn bariton weer tevoorschijn om te oefenen.
Want, zei hij: “Het moet wel goed zijn — anders moet je het niet doen.”
Hij was bij vrijwel elk optreden aanwezig.
En niets ontging hem.
Ook niet dat ik mij als bestuurslid inzette om jeugd enthousiast te maken voor muziek.
De afgelopen vijftien jaar genoten we vaak samen — stilletjes — van mooie momenten tijdens optredens.
Dan gaf hij me een envelopje en zei:
“Ik heb een bedragje gespaard… jij weet wel waar het terecht moet komen, hè.”
Altijd zonder dat iemand het zag.
Want dat was Antoon: het hoefde niet aan de grote klok.
Ook gaf hij leden een oeteltje als dasspeld voor carnaval.
En wie iets bijzonders had gedaan als vrijwilliger of muzikant, kreeg een handgeschilderde dakpan.
Als we die dakpannen bij elkaar leggen, kunnen we inmiddels een heel schuurtje bedekken.
Antoon klaagde nooit.
Maar we zagen dat de jaren gingen tellen en dat hij minder mobiel werd.
Toch bleef hij komen.
Als fietsen niet meer ging, dan liep hij.
En als hij dakpannen moest meenemen, dan nam hij zijn fiets aan de hand mee, zodat ze in de fietstas konden.
Voor optredens reed hij vaak mee met Wil Vissers, zijn oude maat van de hoorn.
En toen koffie niet meer goed viel, zat hij er gewoon met een flesje water.
Zijn geest bleef scherp.
Als hij een jeugdlid een tijd niet had gezien, vroeg hij meteen wat er aan de hand was.
In 2024 vonden we dat het tijd was om Antoon eens goed te eren.
Die envelopjes bleven stil, maar zijn betrokkenheid mocht gezien worden.
Tijdens een grote jeugdvoorstelling in het Theater aan de Parade kreeg hij een ereplaats.
Hij werd verrast met een oorkonde: Grootste Fan van de Orthense Harmonie.
En een nieuwe kinderhoorn kreeg zijn naam: de “Antoon van Doorn Hoorn”.
Die werd symbolisch uitgereikt door ons talent op hoorn, Max.
Antoon genoot zichtbaar.
En natuurlijk werd ook dit moment toegevoegd aan zijn archief, waar ik afgelopen week nog eens doorheen ben gegaan.
Daar vond ik ook alle artikelen van Maestro073.
En bij de editie van 2025 zag ik dat Alexander hem had geholpen om ook foto’s te printen.
Na die voorstelling vroeg ik hem wat hij ervan vond.
Hij zei, zichtbaar geraakt:
“Dit is het mooiste wat ik met de Orthense Harmonie heb meegemaakt.”
En na een korte stilte:
“Nou ja… samen met de concoursen van ’62 en ’63.”
Als je die artikelen terugleest, begrijp je dat.
Bezieling, loyaliteit, groei en streven naar het beste — dat verbindt toen met nu.
Antoon, we gaan je missen.
Maar jouw nalatenschap — je archief en je passie — dragen we met ons mee.
En we zullen die blijven doorgeven, waar we kunnen.
